Menu

Colle del Nivolet

19 Oktober, 2017

Afgelopen zomer gingen we acht dagen op vakantie naar Italië. We verbleven onder andere een aantal dagen in een super knus appartementje in Alpette, vlakbij de Colle del Nivolet. Het plan was om de dag na aankomst de Colle del Nivolet van 40 kilometer te gaan beklimmen. Larissa, mijn vriendin ging mee in de auto voor de nodige voorzieningen onderweg. Een stevig ontbijt van havermout en banaan, daar moest het eerste stuk wel mee lukken. Als je het klim-profiel bekijkt lijkt het niet al te zwaar qua gemiddeld percentage: 4,7%. Het blijft echter 40 kilometer klimmen dus onderschat ik deze berg niet.

Vanaf Alpette daal ik af richting Sparone en rijd ik vanaf daar richting Locana, de officiële start van de klim. Het loopt vanaf hier licht omhoog dus de benen kunnen rustig warmdraaien en wennen aan het klimmen. Locana is echt een Alpendorpje met de welbekende Alpenhuisjes en gebouwen. Erg leuk om door heen te fietsen en de sfeer in je op te nemen.

Het belooft een mooie dag te worden op de fiets met een strak blauwe lucht. Nu het zonnetje goed over de bergen schijnt wordt het aardig warm en kan de bodywarmer wel weer uit. Vanaf Locana gaat het geleidelijk omhoog en is de klim goed te doen. Geen gekke percentages om te overwinnen dus gewoon een goede warming-up voor wat nog komen gaat. De klim is een doodlopende weg dus geen drukke weg om op te fietsen. Dat is erg fijn en je kunt dus volop genieten van al het moois onderweg.

Na een aantal korte tunnels is er een waarschuwingsbord: 15% voor de aankomende 4km… WAT?!! Oké, mentaal snel even overheen zetten en gewoon doorfietsen. Al snel volgt er een tunnel van een goeie 3,5 kilometer lengte. Gelukkig brandt er verlichting dus ben je goed zichtbaar voor het verkeer. Voor de zekerheid heb ik toch verlichting achterop de fiets gedaan. Net voor de GPS uitvalt en het stijgingspercentage op mijn Garmin niet meer zichtbaar is, zie ik 9% staan. Dat wordt een pittig tunneltje! Het gaat eindeloos omhoog en er lijkt geen eind aan te komen. Als er een groep motoren de tunnel in komt rijden lijkt het alsof er een grote bulderende tank je van achteren aan wilt rijden. Wat een kabaal! Eenmaal voorbij gereden keert de stilte terug en ben ik weer alleen.

In de verte zie ik een streep zonlicht en begin vol goede moed naar het einde van de tunnel te fietsen, maar helaas het blijken een aantal openingen in de tunnelwand te zijn die licht door laten. Hier gaat het stijgingspercentage ook nog eens flink omhoog. Ik denk dat hier het waarschuwingsbord gelijk krijgt en de 15% aangetikt wordt. Na de tunnel ziet de wereld er weer anders uit en kom je door een bosgebied met een groot meer. Super mooi blauw water fiets ik tegemoet. Op het water een aantal surf dudes die daar met de wind op hun plank overheen scheren.

Het gaat hier een beetje op en af door het bos en het laatste gedeelte voordat de bomen ophouden is het weer flink doortrappen naar boven. De hele tijd zie ik op mijn Garmin percentages tussen de 7 en 10%. De uitzichten onderweg zijn echt schitterend en als je dan eenmaal het bosgebied achter je gelaten hebt, wordt het alleen maar mooier en mooier. Alpenweides met mooie bergtoppen overal om je heen. Hier en daar een stroompje water vanuit de top. Prachtig gewoon, hier fiets ik nou voor!

Oké.. genoeg genoten er moet nog een stuk geklommen worden. Deze Col laat zich niet zomaar bedwingen. Een flink aantal haarspeldbochten doemen op om weer de nodige hoogtemeters te overbruggen. De stijgingspercentages blijven hoog dus het is flink werken. De temperatuur is maar een graad of 8, koud krijg ik het hier niet van. Na een aantal haarspeltbochten doemt de grote muur op van een stuwmeer. Deze wand is echt wel imposant te noemen. Slingerend naar boven fietsend blijf ik wel echt genieten van het prachtige uitzicht dat na elke bocht volgt.

Ik haal een fietser in die met een klein rugzakje naar boven aan het fietsen is. We groeten elkaar en ik rijd verder tot er bij een huisje nog een fietser staat. Hij spreekt me aan in het Italiaans en we gaan gelukkig snel over op Engels. Hij vraagt of ik naar de top ga “ja natuurlijk” is mijn antwoord. Hij zegt dat ik nogal dun aangekleed ben voor de afdaling, het is daar boven nog maar een graad of 3/4 volgens hem. Vannacht heeft het nog gesneeuwd hier en wijst naar een besneeuwde bergtop. Ik zeg hem dat mijn vriendin met de auto mee is en daar mijn extra kleding in ligt. Hij lijkt opgelucht adem te halen en wenst me een goede tocht naar boven. Ook hij vervolgt zijn weg samen met zijn fietsvriend die ik net ingehaald heb.

De weg blijft met slingers en haarspeldbochten naar boven gaan. Achterom kijkend zie ik een mooi uitzicht over het zojuist gepasseerde stuwmeer. Er volgt een korte afdaling langs het volgende en laatste stuwmeer. De wind trekt hier wat aan en ik trek toch maar de bodywarmer weer aan. Uitkijkend vanaf de stuwdam kijk je uit over een prachtige vallei, adembenemend mooi is het hier.

Verder fietsend langs het stuwmeer begint het laatste gedeelte van deze beklimming. Ook hier weer de nodige slingers en haarspeldbochten. Als ik met nog een kilometer te gaan omkijk vergeet ik haast te trappen. Het uitzicht heeft nu wel echt zijn maximale schoonheid bereikt. De stuwmeren en de lange slingerende weg liggen onder me. Onbeschrijfelijk mooi is dit, ik weet nu al dat dit de mooiste klim is die ik ooit op gefietst ben en vraag me af of iets dit gaat overtreffen?

Boven gekomen staat mijn vriendin me op te wachten. De nodige foto’s worden gemaakt bij ‘het’ bord. Colle del Nivolet -2612m, I’ve made it! Terwijl ik beenwarmers, een jasje en sokken als handschoenen aan trek (warme handschoenen had ik niet meegenomen, niet zo slim), komt de beste Italiaan die ik een aantal kilometers terug tegenkwam ook boven. We delen onze ervaringen en de schoonheid van deze klim. Hij wacht op zijn fietsmaat en ik ga beginnen aan de lange afdaling.

Tijdens het dalen door de vele haarspeldbochten, mag ik nog een keer genieten van het prachtige uitzicht! Dit is echt een bucketlist klim naar mijn mening en bij mij staat er een vinkje doorheen. Als ik dus een tip mag geven, ik zou deze beklimming hoog op je to-do lijstje zetten! Eenmaal beneden aangekomen, stap ik in de auto en gaan we naar een pizzeria, die hebben we wel verdiend vandaag.

Eat plants and go on epic riders,

Guy

Schrijf je direct in voor onze WielerVoordeel nieuwsbrief!