Menu

Cyclo Les Trois Ballons

05 Juli, 2017
cyclo les trois ballons

Zaterdagochtend 10 juni, 05:00 klinkt de wekker luid in onze tent. Vandaag is de dag van Les Trois Ballons! Een cyclo waar ik lang voor heb getraind en nu is het zo ver!

Vorig jaar reed ik deze cyclo in 8 uur en 9 min (gemeten tijd inclusief stops voor eten/drinken). Dit jaar wil ik sneller zijn en mezelf verbeteren. Het parcours is alleen anders dan vorig jaar. Het vlakke eindstuk van een km of 20 is eruit en er is nu een klim van 6km voor in de plaats gekomen. Totaal 210 kilometer en 4300 hoogtemeters om te overwinnen. Aangezien ik nu een jaar veganistisch leef, is ook dit een onderdeel van de test. Hoe zal ik presteren op alleen maar plantaardige voeding? Voor onderweg heb ik een grote zak met dadels, dadelgels en voor “nood” wat repen, met natuurlijke producten van BYE, bij me.

Ik rits de slaapcabine open en rol het luchtbed af. Pak een tros bananen en ga de tent uit om buiten in stilte lekker te ontbijten. 1 banaan, 2 bananen, uiteindelijk 8 bananen verder is de tros op. Heerlijk zo’n fruit ontbijt, dat geeft me energie voor de eerste paar uur op de fiets. Ik check nog even het weer op mijn telefoon, het belooft een mooie dag te worden.

Spanningen voor de start

Gisteravond (vrijdag) heb ik alles al klaar gelegd zodat ik vandaag alleen maar mijn spullen hoef te pakken. We rijden om 06:00 richting de startplaats Luxueil-les-Bains, daar is de start om 07:15. Om half 7 zijn we geparkeerd in de straat om de hoek van de start. Ik kleed me aan en check nog even snel mijn fiets. Nog even snel een rondje warm fietsen voor het begint. Ondertussen vlog ik nog voor het filmpje. Al met al een drukke ochtend tot nu toe.
De spanning begint nu toch wel te stijgen als ik warm rijd met hartslag 150. Dit doet me denken aan vorig jaar. Toen stond ik 15 minuten voor de start met hartslag 170! Om 07:00 rijd ik dan ook naar de startstraat en bemachtig een plekje tussen alle andere wielrenners. Hier zakt mijn hartslag gelukkig weer ruim onder de 100 slagen en voel ik me een stuk rustiger. Nog wel een beetje gespannen maar heb er wel echt zin in! Nog 15 minuten tot het startsein gegeven word, aftellen maar.

Het startsein word gegeven, honderden schoenen klikken in de pedalen en daar gaan we. Gelijk full-gas om wat verder naar voren te komen en in de wat snellere groepjes mee te kunnen rijden naar de eerste beklimming. De eerste beklimming is de Ballon de Servance (1143m). Hier wordt flink doorgereden en ik haal al veel fietsers in. In de afdaling ga ik lekker vlot naar beneden met soms tegen de 90km per uur. Ik vind een mooi groepje dat lekker doorrijd naar de volgende klim en zoals dat in wielertermen heet: eet ik het bordje leeg van iemand anders die het kopwerk doet. Dan volgt Col de Oderen (876m). Deze is wat minder lang klimmen, ongeveer 5 kilometer vechtend tegen de zwaartekracht. Het loopt wel lekker en ik kan zelfs onderweg nog even een filmpje opnemen.

Mijn vriendin stuurt me onderweg een berichtje dat ze vastzit met de auto op de eerste klim. Het lukt haar dus voorlopig niet om te stoppen voor een bidon wissel of eten. Bij de eerste stop vul ik mijn bidons dan ook met sportdrank van de organisatie. Ik krijg iets groens in mijn bidon gegoten, dat is een vreemde kleur voor sportdrank maar ik moet blijven drinken op deze warme dag. Het smaakt naar mint en is echt lekker verfrissend! De stop heeft me nog geen minuut gekost dat is dus ideaal. Ik sluit weer aan bij een groepje en we rijden verder naar de volgende klim. Overigens is niks vlak hier en is het net de Ardennen met continue bergje op en af.

les trois ballons

20 kilometer omhoog

Aangekomen bij de volgende klim zie ik een bord staan, 20km to summit, dat betekend dus 20 kilometer klimmen!! Die had ik even niet verwacht. Ik begin aan een ritme dat ik deze 20km vast kan houden en het draait lekker omhoog. Onderweg maak ik een praatje hier en daar maar mensen willen niet teveel praten. Ze zijn eigenlijk allemaal met zichzelf en deze beklimming bezig. Ik peddel lekker verder naar boven en op de top van de Markstein (1265m) is het nog 5 kilometer naar de top van de Grand Ballon. Dat is met 1423m het hoogste punt van deze cyclo. Als beloning weer een afdaling, na deze lange beklimming. Ze hebben alleen aan de weg gewerkt dus er ligt overal grind. Dat is wel uitkijken op mijn dunne bandjes. Tijdens de afdaling zie ik mijn vriendin langs de kant staan. Ik besluit om nog even door te rijden en zwaai naar haar en de camera. Beneden aangekomen is het een stukje vlak en dan begint gelijk de Col du Hundsruck (753m). De benen hebben hun beste tijd gehad maar er moet nog zo’n 65km afgelegd worden. Het word er alleen niet vlakker op. Net voor de top zie ik mijn vriendin weer staan. Nu besluit ik wel even te stoppen. Voor het eerst sinds de start (na 5 uur fietsen) moet ik plassen. Ik heb de hele dag al natte armen van het zweet. Inmiddels ben ik al 5 bidons van 750ml verder. Met verse bidons vervolg ik mijn weg naar de top en mag ik weer de afdaling in. Op naar de een na laatste klim van deze barre tocht. Ik fiets langs prachtige meren bij Sewen naar de Ballon d’Ascale (1055m). Een prachtige klim door het bos. Het loopt lekker en ook hier haalde ik nog fietsers in. Onderweg staat mijn vriendin me weer aan te moedigen. Met bijna 12 kilometer klimmen, nog wel een aardige klim. Ook met stukken in de dubbele cijfers waar het soms even door harken is. Aan het einde van de klim vlakt het gelukkig af en kan er weer een beetje gang gemaakt worden richting de top. Om vervolgens weer de beugels in te duiken naar beneden.

Na de afdaling zit ik in een klein groepje met 3 Nederlanders, een Duitser en 2 Fransmannen. Ik begin op kop want ik wil doorrijden. Ik geef na een tijdje met mijn elleboog een teken dat degene achter mij, mij moet overnemen. Het is een van de landgenoten die mij overneemt en ik laat me afzakken naar achteren. De Fransmannen en de Duitser willen niet mee draaien, dat is al duidelijk vanaf het begin. Ik maak ze duidelijk dat dit toch wel gewenst is en na enig tegen stribbelen en een beetje dwingen gaan ze dan toch mee draaien op kop. Zo reden we naar de slotklim van 5,9km, Planche des Belles Filles (1025m).

Planche des Belles Filles

De laatste 6km ligt voor me. Ik dacht ‘nou dit moet wel te doen zijn’ en begon rustig aan deze laatste kilometers. Deze “korte” kuitenbijter dacht daar anders over. Het asfalt begint al snel met een goede hellingshoek van zo’n 11%. Ik zweet me helemaal kapot! Volle bak zon op mijn bol, windstil en in deze kleine 6 km, 2 bidons leeg geslurpt. Ik zie zelfs iemand in een bocht van zijn fiets vallen, die is helemaal op. Gelukkig werd hij opgevangen door 2 toeschouwers. Veel mensen moesten deze klim naast de fiets naar boven lopen, het is echt een zware klim! Na 4,5 km vlakt het af en denk je ‘he he eindelijk, ik ben er’ totdat je de bocht om gaat voor de laatste 500 meter. Daar verschijnt een muur van asfalt! Een laatste 100 hele steile meters met 21%. Ik ga staan om nog enigszins in gang te blijven maar mijn benen vliegen in brand. Afstappen dan maar? Nee zittend moet het lukken! Ik hark de laatste 50 meter naar boven… en daar is de finish boog eindelijk! Mijn vriendin staat me op te wachten en ik ben heel blij dat ik er ben! 7 uur en 49 minuten verder. Dat is 20 minuten sneller op een lastiger parcours dan vorig jaar! Ik ben super blij met mijn tijd. Ik haal mijn medaille en oorkonde en hoor dat ik 312e geworden ben. Ook dit is een verbetering van vorig jaar. Uiteindelijk finishen er 1781 deelnemers.

We lopen naar de auto en daar begin ik met eten, ruim 5000 kcal verbrand zegt mijn Garmin! Er mag dus wel wat voedsel in. Een pak rijstwafels, dadels, stokbrood.. het is allemaal zo op. Als we weer op de camping zijn plof ik neer voor onze tent in het gras, gesloopt maar zeker voldaan.

Volgend jaar weer? I’ll keep you updated.

Nieuwsgierig naar het filmpje dat ik hierover maakte? Die is hier te vinden: https://www.youtube.com/watch?v=RXT2ggeU02s

Eat plants & go on epic rides.

Schrijf je direct in voor onze WielerVoordeel nieuwsbrief!