Menu

De Tour in al zijn schoonheid!

18 Juli, 2017

Hier zit ik dan na te shaken van een geweldige overwinning van onze Bauke. Wat een geweldig moment was het toen hij zijn gloriemoment mocht meemaken. Op de wijze zoals hij verleden jaar Valverde vloerde in San Sebastian verschalkte hij vandaag een kopgroep vol met toptalenten. Na een zware klim doorpakken en afmaken. Schitterend wielrennen in een Tour die ik met vermaak volg vanwege mijn liefde voor de koers, maar toch met de nodige vragen en teleurstelling. Veel toppers vallen op de grond of door de mand. De Skybrigade heeft hun ijzeren greep nog steeds klemvast. De vlakke ritten bestaan uit een ontsnapping van Wanty en Kittel die wint. De bergetappe's laten zien wie er niet goed zijn en Froome houdt stand. Toch blijft het heerlijk om te kijken naar mannen op fietsen die strijden en afzien. En wat een week gaat er nog komen zeg.

Waar ik de eerste 2 weken heb gekeken achter de TV zal die laatste week wel heel speciaal worden. Morgenavond zal de reis beginnen richting de bakermat van Le Tour. Samen met 2 fietsvrienden reizen we naar de Alpen waar alles zal worden beslist. Wie is er nog fit genoeg om de grote overwinnaar van deze tijd aan te vallen? Wie laat de TGV van Sky ontsporen? Op alle vragen zal een antwoord komen in die laatste week. Tijdens deze bedevaart zullen we zowel op de Galibier als op de Izoard staan om onderdeel te zijn van een stuk geschiedenis. In mijn ogen maak je het pas echt mee als je ook al is het voor een kort moment de arbeiders van de weg in levende lijve kan zien bikkelen. Deze week zal zo gaaf worden en de verhalen zal ik zeker uitgebreid samenvatten in een blog. Waar ik het nu over wil hebben is hoe het ooit was. In het verleden heb ik al meerdere malen onderdeel uitgemaakt van wielerhistorie.

carlos pardo de tour wielervoordeel

King Miguel Tour de France 1992

De eerste keer is vaak de mooiste. Nooit zal het mooier zijn als deze keer. 15 jaar oud was ik toen ik met mijn vader op pad ging om de Tour te onvangen in Parijs. Mijn vader was een geboren Gallego uit het noorden van Spanje. Een eerlijke en trotse man die Spanje diep in zijn hart meedroeg. Voor altijd zal hij voortleven in mijn hart maar in mijn hoofd leven vooral de mooie waardevolle momenten die we hadden. Onze mooiste vader/zoon moment werd gecreëerd op een zonnige zondag middag in de Franse hoofdstad. In dit jaar was het een tweestrijd tussen Spanjaarden en Italianen. Waar Chiapucci en Bugno een gooi deden naar de troon van Koning Miguel. In deze tijd was het de grote sterke Spanjaard die torenhoog heerste boven alle anderen. Heel Parijs werd bevolkt door gepassioneerde wielerfans uit zuid Europa. Italianen zwaaiend met hun tricolore wielershirts hopend op een wonder of gewoon super trots hun gladiatoren. En Spanjaarden vol trots zingend en schreeuwend alsof de winst er van af zou hangen. Samen met mijn vader en zijn landgenoten stonden we urenlang in de brandende zon te wachten. De meest sterke verhalen werden onderling gewisseld en zo nu en dan een kleine sneer richting de laarsbewoners. Nog maar even wachten en dan zou het gebeuren.

Weken lang had ik bijna in de TV geleefd. De tijd stond stil en alleen de Tour telde. Alsof het Sinterklaasavond was klopte vol verwachting mijn hart. En deze Spaanse heilige zou niet met de stoomboot komen maar op dat pakketje staal op wielen dat mijn leven voor altijd zou beïnvloeden. Waar de zonnestralen hun tol beginnen te eisen op mijn vitaliteit voel ik plots een stevige vertrouwelijke hand op mijn schouder. Mijn vader wees met zijn andere hand richting de hemel. Daar waren de verlossende vliegmachine's die als ware beschermengelen  over het peloton waakten. Mijn hartslag vliegt de lucht in en het zweet breekt me uit. Het moment is daar. De Tour komt eraan en ik ben erbij. We staan in een bocht vlak bij de Arc de Triomphe maar mijn ogen zijn niet gericht op de Parijse cultuurschatten. Waren jaren later vele het zullen proberen na te bootsen is dit niet te evenaren. De US Postal trein of zelfs de luchtbrigade uit Engeland. Niemand kan tippen aan de Banesto's van de jaren 90. Als een TGV komen ze de bocht door fietsen. En daar achter zijn teammaten komt de in het geel geklede Miguel Indurain. Als een echte Messias leidt hij zijn apostelen naar het beloofde land. Nog jaren zou hij overheersen tot het moment dat hij het zelf goed genoeg vond tijdens een kruistocht naar Pamplona. Wat op dat moment een mooie belevenis was besef ik nu pas dat het een moment was die mijn leven zou vormen. Ik was in Parijs bij de finish van de Tour de France. Ik was erbij met het peloton onder leiding van de Banesto's en met die speciale man. Want Miguel is de koning maar mijn vader is mijn vader.

De kip en de Landis Tour de France 2006

Jaren lang volg ik het wielrennen op de voet maar pas in 2006 zou ik er weer in levende lijve bij zijn. Dit jaar was het jaar na de 7 klapper van Armstrong. Ik werkte bij een groothandel in Ede en dagelijks bespraken we de Tour. Éen van die gesprekken had ik met mijn goede vriend Mike. Mike is een fietsgek en ook wel een beetje gek. Vanuit het niets springt hij op en roept; “Carlos we gaan een daggie tour doen“ Een daggie tour? Even 1100 km heen en 1100km terug. Dat meent hij toch niet?

Een dag later zitten we in de auto op weg naar La Toussiere. De Tour lijkt af te gaan op een klinkende overwinning van Floyd Landis. De oude krijger uit het US Postal tijdperk heeft de tour in zijn greep en wat kan hem gebeuren? Voor het eerst kom ik in de Alpen en voor het eerst besef ik pas hoe verdraaid zwaar zo'n Alpenreus wel niet is. Zo indrukwekkend en mooi om in de bergen te zijn en tussen al die Tourvolgers te staan. Met een radiootje in de hand volgen we de koers net zo lang tot we in de diepte de eerste auto's zien aankomen. Op 5 km voor de top staan we met de wetenschap dat het hier wel ontploft moet zijn. Als eerste komt er een lange slanke renner voorbij. Zo razendsnel omhoog alsof hij de berg opvliegt. Maar kippen kunnen toch niet vliegen? Rasmussen ging richting de etappewinst en de bollentrui. Heel gaaf maar de magie moest nog komen. Ik wilde die gele trui zien, waar ik 14 jaar eerder vol bewondering naar heb gekeken. Vol verbazing werden we voorbij gereden door fietsers in allerlei kleuren maar die gele trui ontbrak. Waar was die man die The Boss zou opvolgen? Op grote afstand kwam de gele man uitgeblust en totaal verslagen langs. Zijn blik toonde het verlies en zijn Tour was verloren. Ook dit zou een stuk geschiedenis zijn waar ik bij was geweest.

floyd landis tour 2006 carlos pardo wielervoordeel

Met een geweldige ervaring rijker maar ook wel een beetje medelijden stuurde Mike onze auto weer richting Nederland. Thuis aangekomen ging ik weer voor de TV zitten om te zien wie de Tour zou beslissen. Tot mijn verbazing was het Floyd Landis die alles op een hoop fietste en de gele trui terug won. Liters water over zijn hoofd gietend maar nog nooit zag ik iemand zo herrijzen. Hij ging als een raket maar wist op dat moment niet dat deze overwinning zijn grootste verlies zou inluiden. Winnaar Tour 2006 zou zijn Oscar Pereiro Sio en Floyd zou in een zwart gat belanden met de grootste gevolgen denkbaar.

Bankroet Tour de France 2007

Na het zien van  al die mooie bergen was ik er van overtuigd dat ik die bergen ook wilde beklimmen. Met mijn gespaarde geld had ik een Specialized Allez gekocht. Waar ik toen het idee had goed getraind te hebben vertrok ik weer met mijn maatje Mike richting de Tour. Dit keer waren de Pyreneeën de plaats te zijn. En wat een tour was het. Hup Holland Hup zou het heten. Nee niet de nederlandse bocht maar onze eigen Rabobank formatie was de te kloppen ploeg. Deze Tour was wel een explosief vat dat op ontploffen stond. Doping speelde een vieze rol en de Franse justitie stond op scherp om slachtoffers te maken in hun strijd tegen valsspelen. Toch kon de pret niet op want wij zijn toch lieve Hollanders die zo wonderschoon zijn  dat ons niets kon gebeuren. Onder weg richting de Aubisque kwam het nieuws binnen dat de Astana uit de Tour was gezet. De hele tour stond onder hoogspanning en op de weg en achter de schermen. Toch was het geweldig om er bij te zijn. Onze Rabomannen overheerste en deze etappe was de laatste test voordat we Parijs oranje zouden doen kleuren.

Eerst mijn eigen ervaring met de klim van de Aubisque. Vol goede moed begon ik in Laruns met de beklimming. En eerlijk is eerlijk het ging best lekker. Meter voor meter trapte ik weg en heel even voelde ik mij een echte klimgeit. Dit duurde ongeveer tot de eerste bocht. Bij het dorpje aangekomen begon de weg zo te steigen dat ik niet wist waar ik het moest zoeken. Zwoegend en hijgend werden die meter centimeters, en die centimeters werden milimeters. Mijn eerste echte klim was een feit maar wat een lijdensweg was dit. Toch besloot ik daar dat ik dit vaker wilde meemaken.

Nu was het tijd voor de grote heren. Michael Rasmussen ging de tour winnen en de Rabo was de baas. Boezemvrienden Boogerd en Dekker samen met Menshov maakten de weg vrij voor de kip. Waar ik stond op de berg waren het Leipheimer, Contador en Rasmussen de aanvielen. Verderop maakte Rasmussen korte metten en verzekerde hij de winst. Wij waren heel even de winnaar van de Tour De France. En samen met Mike waren wij erbij om dit mee te maken. Vol trots verlieten wij onze Baskische vrienden want er kon toch niets meer gebeuren? Winnaar Tour De France 2007:  Alberto Contador.

rabobank tour 2007 rasmussen carlos pardo

Andere tijden sport heeft een mooie docu gemaakt over deze dag en daarin zie je wat er gebeurde. De boerenleenbank haalde de kip uit het hoenderhok en zo werd de ballon bruut door geprikt. Geen oranje boven maar viva España. Is dit terecht?  Iedereen zal een mening hebben maar in mijn ogen blijft Rasmussen een kampioen die is opgeofferd in een tijd waar valsspelen het spel was.

Sastre hits the gas Tour de France 2008!

Mijn laatste keer tour was in 2008. Één week hadden we een hotel geboekt om eens goed te fietsen. Samen met mijn grote vriend Anton gingen we lekker genieten. Tussen de Telegraph en de Galibier was het ideaal vertoeven. Waar je ook gaat, klimmen zal je. Onze etappe was de Alpe D'huez en voor de rest genieten. Dit jaar zette ik al deze 3 reuzen op mijn palmares. Overdag op de racefiets en s'avonds de tour volgen. Deze Tour was denk ik de Tour after. Nadat de wielerwereld de jaren ervoor klap naar klap moest verwerken was de strijd niet heel indrukwekkend. Toch stond onze Nederlandse berg bomvol en was het een gigantisch feest. Wij stonden onder aan en precies daar waar de slag werd geslagen. Sastre remonteerde Menshov vlak voor mijn neus en later bleek dit de genade slag. Hij snelde naar de top en later ook de tourwinst. Dit jaar was de tour wellicht iets minder maar ik was verslaafd geworden aan de bergen. Ook al heb ik meer de bouw van een slechte darter ik blijf terugkeren. De jaren erna fiets ik de Marmotte en 3 keer de Mont Ventoux. Toch keerde ik nooit meer terug naar mijn geliefde Tour!

Mijn tas staat klaar en mijn fiets gepoetst. Nog maar heel even en de alpen komen er weer aan. 9 jaar geleden verliet ik mijn liefde maar nu keer ik terug. Ik zal weer deel uit maken van de geschiedenis van de Tour. Weer zal ik beleven wat we over jaren zullen bespreken. Ik zal juichen voor de knecht en ook zeker voor de ster. Maar wat ik nooit zal vergeten, Parijs is nog ver!

Schrijf je direct in voor onze WielerVoordeel nieuwsbrief!