Menu

Mijn Grand Depart in de 3de week !!

14 Augustus, 2017
blog wielrennen wielervoordeel

Maandag avond gaan we de lange reis maken richting de Franse Alpen. De tas staat al klaar en daarin liggen alle setjes op kleur ingepakt. Genoeg proviand voor tijdens de vele kilometers afzien. De fiets staat al glimmend in de startpositie. Om 7 uur gaan we en al uren volg ik de wijzers op de grote klok. Vandaag is ook nog een rustdag waardoor ik ook daar geen afleiding van krijg. De eerste 2 weken waren omgevlogen al waren de meeste etappe's vooral een lijdensweg voor de tv kijker. Een paar ontsnappingen die eerder een verlenging van de reclamekaravaan waren dan een werkelijk kansrijke poging tot etappewinst. Steevast werden ze opgeslokt door het roedel wolven van de sprintersploegen. Die vervolgens wel voor geweldig vuurwerk zorgde. En zoals vaak aan het einde wint de duitser.

Sowieso is deze Tour 1 grote controle wedstrijd. Veel grote namen uitgeschakeld door pech of gewoon niet goed genoeg. Het was als een toss waar de uitkomst altijd munt is en de kopstukken wegvallen. Voor Froome was het een grote zegetocht naar Parijs. Ploegen die hem zouden moeten uitdagen zoals Movistar en BMC werden onthoofd en verloren hun ziel. AG2R was hun grootste opponent wat voor mij genoeg zei over deze ronde. Toch is en blijft Froome een groot kampioen in waar hij in al zijn saaiheid de tegenstand verplettert tot op het diepste van hun vermogen. Zeker ben ik niet zijn grootste fan en hoop ik op anders maar geef toe dat er gewoon niemand iets kan doen aan deze baas.

Maandag 17 juli 2017 ( De Reis naar het beloofde land)

We zijn onderweg voor een nacht achter het stuur. Wat je normaal zou omschrijven als oersaai is eigenlijk best vermakelijk. Om de beurt nemen we het stuur en slokken we asfalt op als een veelvraat op wielen. Langs de route du soleil gaat de reis richting ons beloofde land. Onderweg komen we eerst lang zuid Limburg waar vele voorbereidings kilometers liggen in het voorjaar. De fundering van deze week is gelegd op veel posbank momenten maar als er serieus aan de bak moet worden gegaan vertrekken we naar Limburg en de Ardennen. De Ardennen waar we niet veel later langskomen. Vanuit de snelweg zie je bij Remouchamps de La Redoute als een worm omhoog kruipen. Door het oe en aa in de auto weet je dat er fietsers onderweg zijn. Later op de avond gaan we de grens over van Luxemburg naar Frankrijk. Frankrijk waar de mensen altijd vrolijk en gezellig zijn. Dit hoor je bjina nooit iemand zeggen. Maar dat terzijde. Wat kenmerkend is aan de reis naar Frankrijk zijn de grote benzine stations. Wij gebruikten die als chauffeurs wissel en na uren in een houding zitten heb je daar de kans om je benen te strekken ,te plassen en te genieten van een koppie uiterst gore koffie. Toch is dit een moment dat hoort bij een vakantie naar het zuiden. De hele nacht vreten we kilometers en naderen we die hoge bergen waar het feest gaat beginnen. De laatste honderden kilometers neem ik voor mijn rekening. Je ziet aan beide kanten van de weg het landschap veranderen. Waar er eerst lange vervelende vlakte,s waren zie je nu dat er bergen uit de grond groeien. De alpen komen eraan en als kinderen in een snoepwinkel leef ik helemaal op. Steeds groter worden ze alsof we net te maken hadden met de baby alpjes en dat nu plots mama en papa Alp tevoorschijn komen. De borden geven bekende namen aan die vaak voorkomen in wielerland. Madeleine Ouvert en Glandon Ouvert.

We zijn aangekomen!!

Onze eerste bestemming is Valloire waar deel 1 van ons Tour avontuur zal starten. Ik stuur onze bollide bocht voor bocht over de Telegraphe heen in de wetenschap dat dit een aantal dagen later met een ander vervoersmiddel een stuk langzamer zal gaan. Aangekomen op bestemming stap ik uit en haal tot het diepste van mijn longinhoud adem. De eerste teug ochtendfrisse alpenlucht zoekt zijn weg door mijn luchtpijp richting mijn hart. Het hart dat klopt voor de alpen en de koers.

Dinsdag 18 juli 2017 (Galibier en nog veel meer gekkigheid)

Inmiddels dinsdag ochtend en bekomen van de eerste indrukken maken we onze plannen voor deze dag. Dit doen we tijdens ons ontbijt dat bestaat uit stokbrood en koffie. En nee de koffie zal nooit beter worden als langs de route du soleil. Wellicht heeft het tekort aan zuurstof er iets mee te maken maar de plannen slaan totaal nergens op. Alle wetten van de trainingsleer slaan we in de wind en we beginnen onze week met de beklimming van de Galibier. Uiterst traag maken we ons klaar om te beginnen. Ik kan het niet laten om vanuit mijn nog slapende ooghoeken een blik te werpen naar de weg die zal leiden naar de sommet van de Galibier. Vooral het bordje met 17 km doet mij angstig schuddenbollen. We zijn 3 mannen met totaal verschillende niveau,s dus het is ieder voor zich de berg op. Door Valloire langs de rotonde op de weg omhoog beginnen. Mijn maten verlaten al snel mijn gezichtsveld en voor ik het weet zit ik in mijn bubbel. Op zoek naar cadans die bij mij past en waar ik en mijn fiets vrede mee hebben. Het begint al best steil op te lopen. Na het klimmen langs de eerste dorpjes wordt de weg vlakker en fiets ik best lekker. Voor je het weet verlaat ik de bewoonde wereld en fiets ik langs grote rotspartijen waar de weg wel zwaarder wordt maar goed te doen. Het mooie van de Tour de France is dat er uit heel de wereld fietsfanaten de bergen op kletteren. Buiten dat ik hier mijn benen train krijgt ook mijn talenknobbel een upgrade. Van Frans tot Engels en Japans tot Spaans. Boven alles heeft iedereen het zelfde doe , De top van Col du Galibier.

carlos pardo wielervoordeel blogWat een indrukwekkend beeld blijft het toch om tussen die reuzen te fietsen. Ademhaling onder controle en het hart klopt op een heerlijk goed te volgen tempo. Die eerste 10 km klimmen is gelijkmatig en loopt als gegoten. Daar aan het einde van de weg wist ik dat er een restaurantje is waar tijdens de Marmotte in 2012 de cola een redder in nood was. Uitgedroogd en compleet kapot dronk ik toen 3 flesjes van het zwarte goud. Vandaag zou het niet nodig zijn. Adrenaline voor 10 en deze berg zou de mijne worden. Klein dingetje is dat er na dit restaurant pas echt een monster ontstaat. De weg zie je gewoon omhoog schieten vanuit het niets. Het enige wat je kan denken is ”HOE DAN “. Zo stijl omhoog gaat het. Gewoon gaan en niet meer nadenken. Meter voor meter en bocht na bocht. De bordjes met kilometers kruipen voorbij. De hoeveelheid campers langs de kant neemt gigantisch toe. Logisch wel omdat hier de dag erna de beslissing zal vallen. Ontploft de Tour hier??? Zelf voel ik dat de Galibier op mijn naam komt te staan. In de verte zie ik de tunnel al liggen en met enige schrik gaan mijn ogen omhoog. Die laatste kilometer van de Galibier. Hij zal pijn doen en leuk is anders. Toch is het ook de weg naar eeuwige roem. Ik check mijn Garmin of alles het nog doet. Zoals algemeen bekend, als het niet op strava staat is het niet gebeurt. Mijn hart klopt nog en eindelijk na een kleine 2 uur klimmen ben ik boven. Niet eens heel kapot maar gewoon blij.

De week is begonnen en de 1e berg zit erop

Heel toevallig de meest legendarische berg uit de Tour geschiedenis. Waar Desgrange gek werd verklaard om hier renners overheen te sturen deed ik het die dag puur omdat het een soort van hobby is geworden. Nu was het nog lang niet voorbij deze dag. De afdaling naar de Lautaret was een heerlijk moment. Langs het monument van die gekke man die grond legde voor het mooiste sportevenement ter wereld. Tot aan onderaan was het goed vertoeven. Even een drankje en hapje om vervolgens plan B te maken. En daar ging het dus helemaal fout.

Wat wijsheid zou zijn is terugkeren en tevreden zijn voor de eerste dag. Maar niet deze eigenwijze man. We daalde de Lautaret af om de finishplaats van de etappe erna te zien. Heel leuk om mee te maken moet ik zeggen. Vooral omdat er nog helemaal niets te zien was wat ook maar leek op een finishplaats. Wat we wel kunnen zeggen is dat we in Serre Chevalier zijn geweest.

wielervoordeel blog carlos pardoNu hadden we nog in de winter het idee geuit om de Col dub Granon te beklimmen. Eigenlijk puur omdat hij onbekend was en wel een leuk bijgerechtje bij al het grote geweld. Op ClimbByBike stond een lekker profiel met vooral groene stroken en voor een fietser als ik heerlijk op de macht. We gingen op zoek naar het begin van de klim. Na even zoeken kwamen we aan in het pittoreske franse plaatsje Saint Chaffrey. Voor altijd zal dit voor mij de poort naar de hel zijn. Dit profiel is me denk ik van de winter ontschoten. 11.5 km klimmen boven de 9 % gemiddeld. Waar ik dacht een lekker klimmetje te doen werd het een totale slijtageslag. Kruipend omhoog door de hitte heen en nergens een moment van relatieve ontspanning. Nog nooit had ik zoveel medelijden met mezelf en vervloekte ik de hobby waar ik zoveel plezier aan beleef. Het zou zo simpel op te lossen zijn. Gewoon stuur de andere kant op draaien en heerlijk afdalen. Toch was er een klein stemmetje dat maar bleef schreeuwen: “niet stoppen Carlos, nooit stoppen”. Zo graag zou ik weten van wie deze stem was. Puur om er een schop tegenaan te kunnen geven. De martelgang kwam uiteindelijk ten einde van een berg die monsters bang maakt en de aanvallers doet vluchten.

Na de afdaling die snoeihard ging kwam het besef pas hoe het zat. Bij het opdraaien van de grote weg staat een bordje met daarop 23km Lautaret. Normaal zou je zeggen dat dit een eitje is. Toch was het deze dag dat mijn benen compleet op waren. De man met de hamer had al zijn hele gereedschapskist op gemaakt om duidelijk te maken hoe kapot ik wel niet zat. Elke km werd steeds steiler en mijn moraal steeds vlakker. Dat mijn proviand en geld op was maakte het niet echt beter. Niet stoppen, niet stoppen. Tot 4 km voor de top van de Lautaret, daar was de tank leeg en de mitochondriën van mijn spieren smeekten om rust. Met de Galibier nog voor de boeg en nog een volle fiets week was dit voor vandaag mijn zwanenzang.

Woensdag 19 juli 2017 (Col du Telegraphe)

Na de dag er voor tot mijn max te zijn gegaan werd ik wakker in een staat van totale brakheid. Een soort wraakactie van mijn lichaam om wat ik hem had geflikt. Toch is het nooit een straf om te ontwaken in de alpen. En vandaag al helemaal niet. De tour komt langs en ik ben erbij. We hadden ons voorgenomen om Col du Telegraphe te beklimmen. Eerst maar eens vanaf Valloire naar beneden dalen waar langs het parcours al veel loos was. Fietsers,campers en auto,s overheersen een druk wegdek. Iedereen wil een mooie plek voor het grote moment. Wij gaan eerst op zoek naar een ontbijtje met Baguette en vieze koffie. Nou is deze berg niet de allerzwaarste maar ik voel toch iets van angst. Na gister lijkt elke vluchtheuvel een opgave.

wielrennen blog wielervoordeel

We beginnen aan de klim. Eerst de straat uit en de weg links inslaan. Veel Marmotte strijders zullen dit herkennen. We zijn er aan begonnen. Even ben ik verrast hoe de benen aanvoelen. Lekker in een fijn ritme beklim ik deze mooie klim die voor een alpenreus best lief is. Eigenlijk is de Telegraphe de GVR onder de alpenreuzen. Ik vraag me dan ook af of Roald Dahl zijn inspiratie uit de alpen gehaald zou hebben. Niet afdwalen maar blijven trappen. Van af de zijkant word ik aangemoedigd door de wielerfans die warmdraaien voor het grote moment. Telkens wil ik even aanzetten om te laten zien wat ik in de tank heb. Bij de 4de keer op mijn adem trappen is ook die gedachte een illusie geworden. Eigenlijk best een heerlijke gevoel om lekker te trappen en als je door het gewas heen kijkt zie je pas hoe hoog het al niet is.

De top in zicht en de taak is bijna geklaard. Even fiets ik langs de tourduivel die voor mij altijd een belg was maar zo duits is als bratwurst. Weer een Col bedwongen en het genieten kan beginnen. Net onder de top worden onze plaatsen. Vol spanning wacht ik op het grote moment dat de matadors langs komen. Een kopgroep waar Bauke als een friese doorloper de kar trekt en in zijn kielzocht zijn kopman. Contador zal hoe dan ook schitteren in deze Tour. Toch zal zijn idee worden gedwarsboomd door Roglic. Waar ze als een sneltrein voorbij kwamen zou de Galibier de echt scherprechter worden. Achter de kopgroep kwam de gele trui met zijn helpers aan. Zoals de hele tour was het controle en wilde vooral niemand verliezen. Froome is na mijn mening echt een giga kampioen en zijn grootste pech is de zwakte en laffe wijze waarop de tegenstand hem benaderd. Volgens mij neemt dat echt onterecht glans weg van zijn zegetocht.

Ik sta sowieso helemaal uit mijn plaat te gaan. Wat gaaf is het om deze toppers te zien. Nadat het hele peloton langs is geweest gaan we weer naar ons hotel om de rest te bekijken. Hier zien we dat Lotto Jumbo hun etappe pakt. Roglic vliegt als Eddy the Eagle in zijn glorie dagen richting de plek waar de dag ervoor niets te zien was en waar vandaag een klein dorp werd gecreëerd. Zoals Noach een stem hoorde roepen. “If you build it, they will come”. Roglic wint met een fraaie telemark landing als een geboren skivlieger. Heerlijk voor onze trots maar toch hoopte ik stiekem op een pistoolschot. Wie weet voor morgen want Parijs is nog ver.

wielrennen blog wielervoordeel

Donderdag 20 juli 2017 (Het moment is gekomen)

5:30 uur op vakantie en de wekker gaat. De eerste vraag luid dan. ‘’waar is het fout gegaan?’’ De reden is dat we een verplaatsing hebben tussen Valloire en Guillestre. Vroeg in de auto en over de Vars naar de start. Vandaag is een dag vol spanning. Elk bezoek aan de Tour was ik onderdeel van iets speciaals en vandaag zou het mijn Tourmoment zijn. Ik wilde zo hoog mogelijk op de Izoard komen te staan om dit te beleven. Dat dit niet zo evident zou zijn zal al gauw blijken. De stemming onder de vele toeristen was er 1 van onzekerheid en wel wat teleurstelling. Volgens vele zou de Izoard gesloten zijn en bij de eerste de beste rotonde stonden de Gendarme's dan ook met hun armen in een kruisvorm als teken van Ferme. Het zal toch niet waar zijn?!

De reden was uiteindelijk best een vermakelijke. La Course zou eerst mogen passeren alvorens de berg vrij zou zijn. En zoals bekend overheersen wij waterlanders het vrouwen sporten tegenwoordig. Voetbal, volleybal, handbal maar vooral bij het dameswielrennen is het tegenwoordig oranje boven. Onderaan de Izoard zagen we van Vleuten al als een arend de concurrentie opmeten. Later zou blijken dat ze als Pantani in zijn top alles aan flarden zou fietsen. Remmen bergop noem je zoiets: https://www.youtube.com/watch?v=N4mmID18Uw4

Inderdaad werd de weg vrij gegeven en mochten de vrijetijds Tourfietsers de berg op. En even als tip voor iedere liefhebber: als je in deze buurt bent ga dan de Izoard op vanuit Guillestre. Vergeet de Alpe of Mont Ventoux. Deze berg slaat echt alles. De eerste kilometers gaan heerlijk golvend en de vergezichten zijn adembenemend. Rotspartijen zo hoog als je kan zien uitstekend boven bergmeren. Je fietst dwars door uitgehakte tunnels alsof je opgeslokt wordt door de moeder aarde. Echt geweldig en moet op de bucketlist van elke wielerfan. Bij het echte begin van de klim staat plots alles weer stil. Een groep politie stopt ons en de moed zakt weer in de wielerschoenen. Weer die armen in een kruis gevormd en het enige engelse woord dat ze ook niet spreken: FERMEEE!

blog wielrennen carlos pardoVan af hier zal het een echte kruistocht worden. In mijn achterhoofd denk ik aan dat moment dat zou moeten gaan komen. En het liefs zo dicht mogelijk bij de finish. Per plukje worden we doorgelaten en weer voel ik hoop opkomen. Elke kilometer ga ik tellen en hoe hoger hoe beter. Langs de kant opvallend veel Nederlanders uit alle windstreken. Wielrennen leeft in ons kikkerlandje. Toch voelde ik me wel een beetje gepasseerd door mijn landgenoten. Waar een Puck Moonen alle aandacht kreeg werd ik soms totaal genegeerd. Snap best dat zij sneller kan fietsen maar ik heb ook mijn pluspunten. Ook deze tegenslag was ik snel meester en elke meter was er eentje dichter bij mijn moment. Weer staat er de gendarme met kruis en dit keer worden we zelfs tot lopen gedwongen. Tegen al mijn principes loop ik een stukje tegen de berg op. Vanaf dit punt wordt het een strijd tussen mens, natuur en de Gendarme's. Tot 3 keer toe loop ik een stukje om achter hun ruggen weer in de fietspositie te kruipen. Ik zal nooit mijn moment verliezen door toedoen van de sterke arm. Vastberaden gaat mijn tocht door en valt mij op dat hoe ijler de lucht hoe debieler de mensen langs de kant worden. Blijkbaar slaat het tekort aan zuurstof toe en zie ik bezopen britten en fietsende mannen in tutu. Waarom doet iemand dit. Welke instelling geeft hun patiënten proefverlof tijdens de Tour de France? Een lach kan ik niet onderdrukken maar eigenlijk is het best triest.

3 km voor de finish word ik opgewacht door Matthijs die al lang boven was geweest. Inmiddels was al duidelijk dat van Vleuten La Course had opgeëist en de rest van het vrouwenpeloton had gedegradeerd tot bijrijders. Wat een magische klim is dit gebleken en een mooi punt is er op 2 km. De weg tussen 2 en 1 km is een afdaling met in het midden een eerbetoon aan Louison Bobet en Fausto Coppi. Alleen die namen opschrijven geeft al een kick. Louisin Bobet en Fausto Coppi. Ik doe het gewoon nog een keer. Na ons kodak momentje gaan we weer klimmen. Het 1 km bord hangt er en ik weet dat ik mijn moment binnen de km zal beleven. We fietsen langs een Columbiaanse enclave en een poolse nederzetting. Daar op 400 meter voor de top staat voor het laats een klein kaal gendarme mannetje met zijn kromme armpjes in een onzeker kruisje. Hij deed mij denken aan Louis de Funes tijdens zijn gendarme films. Toch is zijn boodschap bikkelhard. Fermeeeeee en nu was het ook echt finito. Net voor de 500 m parkeren we onze fiets achter de hekken en kan het wachten gaan beginnen.

Hangend tegen het Heras staar ik in de verte richting de massieve flanken van onbekende naamloze bergpartijen. Mijn gedachte's dwalen af en ik droom over de momenten uit het verleden. Zou vandaag weer zo zijn? Wordt het weer net zo magisch als bij koning Miguel? Ik denk aan de tijd op de flanken van de Aubisque waar Rasmussen zijn Tour moest afstaan door toedoen van de boerenleenbank. Wild word ik uit mijn bubbel gehaald door schreeuwende studenten met toeters en bellen. De reclamekaravaan die van elke passieve volwassen man een holbewoner maakt. Als echte jagers duiken we massaal op elk rolletje snoep en bevechten we elkaar om de meest waardeloze troep. Een half uurtje opwinding als start van wat komen gaat.

Het duurt nog even voor het tijd is. Ik voel dat er iets moois in de lucht hangt. We bevinden ons tussen tientallen fransen dit in extase zijn door het koersverloop. Hun Barguil is de revelatie van de ronde. De meest strijdlustige renner van 2017. Ondanks dit feit boeit deze pedaleur mij niet. Er is maar 1 reden waarom ik hier koortsachtig sta te zweten. De meest strijdlustige renner van de laatste tientallen jaren.

In alle jaren dat ik het wielrennen volg komen er dagelijks tig nieuwsfeitjes. Eentje daarvan was best indrukwekkend. Een wielrenner die als groot talent werd beschouwd lag schuddend op het asfalt met kwijl uit zijn mond happend naar adem. Het was een jonge man uit de buurt van Madrid. Onder de vleugels van mannen als Roberto Heras en Joseba Beloki had Spanje hun hoop op deze klimmer gevestigd. De toekomst zou aan zijn voeten liggen tot dit moment in Asturie. Het eerste teken van zijn strijdlust was hier geboren. Hij keerde terug beter als ooit iemand had gedacht. Winnen werd meer gewoonte dan uitzondering. Beginnend met etappe's en later ook de kleine ronde's. Zijn mooiste winst was een etappe bij de Tour down under.

Kijk deze docu, geniaal gemaakt door Edwin Winkels die de eer moet krijgen hiervoor en die ik gewoonweg bewonder.

In 2007 was er die strijd op de Aubisque waar hij verloor maar toch weer won. Hier zag ik hem voor het eerst in levende lijve strijden voor het enige wat telt. Een 2de plaats is niet goed genoeg wat er voor zorgt dat de aanval er altijd aan kan komen. Zelfs al zat hij in 1 team met de grote dictator Lance. Ook dan trok hij tegen alle stalorders in vol gas ten aanval. Hij liquideerde de boss als een echte Terminator. De meest bizarre uitspattingen kun je verwachten. Het was 2011 toen ik zijn grootste wielerlegende zag. Ik had de etappe opgenomen om s'nachts terug te kijken. De hele dag al het nieuws ontwijken en dan om 12 uur de tv aan. Op de Telegraphe aanvallen over de Galibier tot op 500 meter voor de finish op de Alpe D'huez. Hij won die dag niet de etappe maar voor altijd won hij mijn respect. Elke grote ronde won hij 3 keer. En voor mij kan iedereen roepen wat ze willen. Zet met de meest zwarte inkt de dikste streep door zijn naam. Beklim de hoogste toren en schreeuw op je allerhardst. Het moment van de overwinning zal nooit verdwijnen en geen pen kan anders beschrijven dan dat deze grote kampioen fladderend de beste was. Niets kan er meer worden gedaan aan het genadeschot dat op elke finishlijn werd gelost. Als beste jongere won hij de tour en als jongste oude krijger zal hij de Tour verlaten.

Daar staan we opgeslokt tussen alle Fransen die Bardet fans zijn en vol lof zijn over hun grote held. Boven ons zien we de helicopters verschijnen wat betekent dat het gaat gebeuren. Dieper op de Izoard staan allemaal mensen die hun moment al aan het beleven zijn. Of is het voor hun maar gewoon een uitje? Hoe zou het zijn met al die dronken britten? En die fietsende dragqueen met zijn tutuutje. Zal zijn doel bereikt zijn? Ik tuur de berg af en kan tot 2km ver zien. Motards razen richting de korte afdaling en 2 mannetjes nu nog zo groot als een mier. 1 van de 2 met een trui vol bollen en de andere zal zijn Columbiaanse fans blij maken. Mijn hartslag vliegt de lucht in en het moment is daar. 500 meter voor de streep en voor ons dendert Barguil naar zijn 2de etappewinst. Frankrijk wordt gek. Achter hem is het Landa die als schaduw zijn kopman bijna naar Parijs brengt. Froome weet allang wat iedereen vermoed. Deze ronde zit in zijn zak.

Toch moest mijn moment nog komen. Ik kijk de weg af tot mijn ogen stoppen bij een man die fladdert al in zijn beste dagen. Het was 10 jaar geleden dat ik diezelfde stijl zag. Het was 25 jaar geleden dat ik Koning Miguel zag. En op deze dag zag ik de meest strijdlustige sporter die ik ken. Vele emotie's maken zich meester over mij. Ook vandaag was hij strijdbaar en soms win je en soms leer je maar verliezen zal hij nooit. Ik bewonder hem terwijl ik hem meters zie verliezen. Ik weet dat het moment daar is. Voor mij langs zie ik Alberto Contador zijn laatste Tourcol beklimmen. Nooit meer zal het pistool worden geladen en nooit meer zal er worden gefladderd. Ik wil hem het liefs uitgebreid toespreken en bedanken maar in een fractie van seconde schreeuw ik: “ vamos Albertoooo QUERER ES PODER ‘’. Ik zie hem opkijken uit zijn concentratie en zijn ogen zoeken de mijne (wat op zich een prestatie is). Even is er contact en beide weten we dat het goed zo is. Een kampioen is geweest maar de herinnering gaat nooit verloren.

Na genietend van dit moment beleef ik samen met Matthijs de tour in zijn glorie. Het peloton is totaal ontploft en iedereen kruipt de berg op. Elke renner krijgt een compliment of aanmoediging. Elk prestatie is er een van grote waarde en iedereen is een winnaar maar nooit meer zag ik een kampioen zo groot als die kleine renner uit de buurt van Madrid! Nadat de bezemwagen langsrijdt nemen we afscheid van onze Franse vrienden en dalen we slalommend af tussen campers, auto's en fietsers die de berg af willen. De Tour was geweest en de Izoard zal weer snel een stuk magistraal en rustgevend natuur zijn. Deze avond denk ik nog vaak terug aan dat moment waar ik afscheid nam van een held. Een held die mij deed lachen en deed janken. Boven alles leerde hij mij dat je altijd moet strijden voor je doel. Waar een wil is , is een weg. QUERER ES PODER!

Vrijdag 21 juli 2017 (De Prima Coppi)

Onze laatste fietsdag in de alpen. Het hoogtepunt was geweest maar het hoogste punt zou nog komen. Via mijn grote vriend en wielervirtuoos Johan Coenen kreeg ik met klem de opdracht om deze bizarre klim te doen. Zijn idee was om naar Jausiers te rijden met de auto en vanaf daar de Col de la Bonette te beklimmen. Nou is Johan een man die eigenlijk een soort X-men is. Deels mens en deels fiets. Te bizar wat hij voor elkaar krijgt met op fiets. Als respectvolle senior fietst hij rondjes om menig amateur A renners. Toch nu we er toch zijn ,waarom ook niet. We starten vroeg om de buien die voorspelt zijn voor te zijn. Voor degene die afvragen of dat is gelukt. No Way. 24 km klimmen met een top op 2802 meter hoogte. Samen met mijn 2 vrienden beginnen we er aan . Gelijk in mijn eigen vertrouwde tempo fiets ik gestaag deze megaberg op. Ondanks dat het zeer doet zit ik in een geweldige flow. De hele week heb ik magie meegemaakt en ondanks de legende is deze berg een toetje. Bijna geen fietsers te bekennen tot ik een stem hoor die begint te praten over zijn ervaring op de Mont Ventoux.

Beide dragen we outfits die doen denken aan onze ervaring op deze kale berg. Ooit beklom ik die 3 keer op een dag. Ook dat is een bizar verhaal ideaal voor een winterdag blog. Zijn vrouw volgt hem met in haar kielzog 2 van haar kinderen. Deze 2 kornuiten volgen kennelijk zonder ook maar enige inspanning. En dan zie ik ook waarom dit is. Iets waar ik helemaal gek van word: E-bike racefietsen. Op meerdere momenten word ik gepasseerd door ongetrainde fietsers met motor in de fiets. De mooiste fietsen en in de meest gesoigneerde outfits komen ze langs. Zijn ze nou helemaal besodemieterd. Onder hun kont hangt een buitenboordmotor waar je raketten mee naar de maan mee stuurt. Het zou verboden moeten worden. Vol ongeloof klim ik verder om 2 km voor de top een moeder en dochter stil te zien staan. Mijn vraag is dan ook of er iets is. Dochterlief ging niet verder want haar accu was leeg. Dus dit noemen ze karma. De laatste kilometers waren de steilste speciaal aangelegd door buurtbewoners om in de strijd om de hoogste berg te beste te zijn.

wielervoordeel fiets blogBovenaan gekomen was ook mijn accu aardig leeg geraakt. Vol bewondering was het genieten van een geweldig decor. Wat een uitzicht en toch best een prestatie. Het weer was ijzig koud en echt lang vertoeven was er niet bij. Snel dook ik de afdaling in om toch droog bij de auto aan te komen. Onderweg nog maar weer wat wannabe Hells Angels ontwijken en met een heerlijke vaart was ik weer beneden. Daar stond Alfred bij de auto te wachten met Cola. Cola dat soms de sportdrank der sportdranken kan zijn. Ik twijfel en denk eens diep na. Stap ik in of stap ik op. Eigenlijk wil ik nog wel een berg op. Mijn energie is aardig op maar ik wil gewoon . Dus zit ik 10 minuten later weer te stoempen richting de Col de Vars. Dezelfde kant als de Tour hem opreed. Alfred stapt in zijn auto en zwaait mij op weg. En alsof de Duvel er mee danst. Op het moment dat hij uit mijn blikveld is komt het met bakken de lucht uit. Ik beklim de Vars met boven mijn hoofd donderslag en bliksem. Alsof ik tegen een catwalk op fiets met honderden fotografen. Eigenlijk is het een hele fijne berg om te fietsen. Toch niet vandaag. Wat een gruweltocht zou het worden. Ik kruip naar boven met mijn bril hangend voor op mijn neus. De gel stroomt vanuit mijn haar in mijn ogen en die kou. Oh wat is het koud. Helemaal verkleumd kom ik boven. In mijn zak zat nog een blikje cola die ik rustig opdrink terwijl ik me daar een potje zelfmedelijden heb.

Één afdaling nog en dan is het klaar

Als een pijl schiet ik naar beneden. Door dorpjes heen en met de val van Valverde in mijn achterhoofd blijf ik ver bij de witte lijnen uit de buurt. Ik glij naar Guillestre terug om daar te worden opgewacht door mijn redder in nood. Doorweekt en half bevroren stap ik een berg verder in de auto. Wellicht een berg te ver maar ach. Nu we er toch zijn. Zaterdag 22 juli 2017 (Adieu, Au revoir). De auto is volgeladen en de rit kan beginnen. Om de beurt zullen we gaan rijden langs de route du soleil. De weg terug gaat via de Lauteret richting Alpe D'huez. Een berg waar wij Nederlanders graag over praten maar de Belgen vaker de baas waren. Even hadden we het overwogen maar de pap is compleet op. Ooit zal ik hier wel weer komen. En uit bronnen vernam ik dat in 2018 de tour hier zal komen. Deze week bracht mij zoveel meer dan dat ik ooit zou dromen.

Na jaren van niet fietsen was ik vorig jaar langzaam weer begonnen. Dit jaar heb ik hem echt weer omarmt. En voor volgend jaar heb ik al heel stiekem gefluisterd wat mijn doel zal zijn. Deze is nog vele dromen verder en eerst ga ik eens flink nagenieten.

6 bergen waren de mijne. 2 etappe's was ik bij. Ik zag de bollen overwinnen en een Brit overtuigen. Maar boven alles wat ik mocht beleven zag ik een groot kampioen in zijn laatste dans.

Matthijs en Alfred het was geweldig.

Alberto Contador. Gracias por todo. Un Campeon para siempre!!

Schrijf je direct in voor onze WielerVoordeel nieuwsbrief!