Menu

Hoek van Holland – Den Helder; een heroïsche tocht

11 November, 2017

Al genietend van de koffie en appelgebak tijdens een van de laatste (na)zomerse racefietstochten werd het komende winterseizoen besproken. De mountainbikes konden weer van stal worden gehaald en er werden diverse plannen voor veldtoertochten, duinritten en strandraces gemaakt. Aangezien deze tochten allemaal op zondag plaats vinden laat ik er veel aan mij voorbij gaan.

Niet vanwege zondagsrust of wat dan ook, sterker nog ik sport iedere zondag. Niet op de fiets, maar ik voetbal in een vriendenelftal. Ondanks de fysiek slecht combinatie met het fietsen koester ik de zondagochtend momenten in de kleedkamer: samen een wedstrijd spelen en natuurlijk de 3e helft, zo lang het lichaam en de leeftijd dit volhoud en we met voldoende spelers zijn houd ik dit met liefde in stand. Dit verder ter zijde.

Terug naar de koffie en appelgebak, tijdens de plannen kwam er een voor mij wel heel aansprekende tocht voorbij: de strandrace Hoek van Holland – Den Helder, een heroïsche tocht van 135km over het strand, waarbij de route verder weinig toelichting behoeft. De strandrace wordt dit jaar voor de laatste keer gereden. Degene die deze tocht al vaker gereden hebben spreken er over met mythische “elfstedentocht-achtige” verhalen. Kilometers tegenwind, gure en koude omstandigheden, regen, hoog water en een mul zand. Alles wat ik kon verwachten in de tocht.

Met het idee dat dit de laatste kans was om deze ervaring mee te maken en om later te kunnen vertellen dat je Hoek van Holland – Den Helder ooit hebt gereden schreef ik me in.

De voorpret

Om mijn wendbaarheid en explosiviteit op zondagochtend op het voetbalveld niet te verslechteren beperkte ik mij op de zaterdagen tot ritjes van 2 á 2,5 uur. Daarbij trainde ik ook avondjes op de Tacx en moest ik het qua duurvermogen tijdens Hoek van Holland – Den Helder hebben van de lange tochten tijdens afgelopen zomer. Aangezien ik er daar genoeg van gedaan had moest dat wel goed komen.

Dan is er naast de fysieke voorbereiding natuurlijk nog de logistieke voorbereiding. Je kunt immers 's ochtends wel met de auto naar Hoek van Holland rijden, de finish ligt echter hemelsbreed circa. 135 kilometer verderop. Gelukkig waren er diverse familieleden en supporters die ons zondagochtend vroeg (05:30!) wilden wegbrengen naar Hoek van Holland en ons 's middags weer wilden ophalen in Den Helder.

De weken voorafgaand aan de tocht hield ik net als alle andere deelnemers de weersberichten nauwlettend in de gaten. De zwaarte van de tocht wordt immers grotendeels bepaald door de omstandigheden. Enerzijds hoop je stiekem op laag water, hard strand, een zonnetje en windkracht zes uit het zuiden. Anderzijds maken heroïsche omstandigheden (en dan vooral de verhalen na afloop) deze tocht zo mooi. Maar om nu vooraf te gaan duimen voor tegenwind, kilometers mul zand en flink veel regen vond ik ook wat teveel van het goede.

De voorspellingen waren uiteindelijk een stevige west-noord-wester wind af en toe een regenbui, ca. tien graden en een gunstig getijde (alhoewel ik later begreep dat bij dat laatste ook rekening wordt gehouden met bepalen van de datum en starttijd).

De dag dat het moet gebeuren

'S ochtends vroeg aangekomen in Hoek van Holland haalden we ons startnummer op in een voor het grote aantal deelnemers (ca. 1250) nogal knusse strandtent. Nog even een kopje koffie en op naar het startvak. De vlaggen bij de strandtent gaven aan dat we bij de start de zijwind schuin mee zouden hebben, een groot aantal deelnemers was daar nogal euforisch over. Ik had echter de avond er voor nog even de kaart bekeken en gezien dat de kust bij Hoek van Holland nogal afbuigt waardoor dit slechts beperkt bleef tot de eerste 10-20 kilometer.

Om 08:00 klonk het eerste startschot voor de wedstrijdrijders. Daarna startte de andere verschillende groepen. Omdat ik in het laatste startvak was gestart besloot ik de eerste tien kilometer redelijk hard van start te gaan, zodat ik daarna aan kon sluiten bij een groep dat mijn tempo reed. Dit lukte prima doordat het strand er goed bij lag en we het eerste stuk de zijwind ook daadwerkelijk een klein beetje in de rug hadden.

Foto: Ruud Onos

Net toen ik een redelijke groep hadden gevonden kwamen we aan bij “de zandmotor”, een kunstmatige zandbank in de vorm van een schiereiland volgens Wikipedia. Hier werden we door de organisatie strand opwaarts geleid en moesten we door een aantal mulle stukken heen rijden. Met als gevolg dat de zojuist geformeerde groep weer uit elkaar viel. Gelukkig kon ik me aansluiten bij een kleiner groepje waarmee we tot aan Scheveningen door reden.

Bij het naderen van Scheveningen werden we van het strand af geleid. Het strand werd daar onderbroken door de haven. De benen konden, relatief gezien, even wat rust houden. Over de weg om de haven heen keek ik goed om mij heen om te zorgen dat zodra ik het strand op reed me weer in de juiste groep zou bevinden. Dit lukte goed en terwijl we konden genieten van de steeds meer opkomende zon fietsten we langs het Kurhaus en onder de pier van Scheveningen door.

Vanaf Scheveningen buigt de kustlijn steeds meer af in noordelijke richting en omdat de wind in de loop van de ochtend steeds meer opstak en dus schuin tegen stond begon zich een grotere groep te formeren. Hiermee reden we in een redelijk tempo langs Katwijk, Noordwijk en Zandvoort. Dit stuk kostte me niet al te veel energie doordat het tempo voor mij niet al te hoog lag. Echter de oversteek maken naar een snellere groep in mijn eentje of met een klein groepje was ook niet mogelijk. Het werd dus krachten sparen en bijtanken door af en toe een reep en gelletjes te nemen richting IJmuiden.

Bij IJmuiden aangekomen reden we door de tijdswaarneming heen de geneutraliseerde zone in. Hier was de prima ravitaillering en tijd voor een sanitaire stop. Vanaf IJmuiden reden we rustig aan over de sluizen heen richting Wijk aan Zee. Vanaf Zandvoort zagen we terwijl het zonnetje nog steeds scheen al donkere luchten verschijnen. Bij Wijk aan Zee aangekomen vlak voordat de geneutraliseerde zone eindigde brak er een stortbui los. Ik kon dus nog snel mijn meegenomen regenjack aantrekken en weer het strand op rijden.

Het strand op gekomen werd de regen alleen maar erger, rondom me zag ik fietsers in dunne fietsjasjes, windstoppers en dergelijke drijfnat en koud worden. Ik werd steeds blijer van mijn beslissing om een goed regenjack mee te nemen én aan te doen. Ook had ik ondanks het redelijke weer bij de start besloten mijn water en winddichte schoenhoezen aan te doen welke ook erg van pas kwamen. Naast de regen klonk er een fikse onweersbui op zee waarbij ik tussen de flits en donder tot een tel of 5 kwam. Ik grapte nog naar de mederijders in de groep dat het toch wel gevaarlijk was omdat ik de langste renner was maar voelde me niet helemaal op mijn gemak.

Gelukkig werd het weer voorbij Castricum langzaam weer beter en draaide de wind even naar west, zuidwest, waardoor we de wind een klein beetje schuin in de rug hadden. Dit duurde tot aan Bergen aan Zee waarna de wind weer draaide en er weer, dit keer kleinere, regenbui viel. Omdat dit stuk strand voor mij bekend terrein was en de benen nog goed voelde kon ik vooraan de groep langs de pieren tussen Bergen en Hargen door het opgespoten (en dus mulle) stuk strand voor Camperduin.

Bij Camperduin moesten we om de lagune heen een klein stukje over het verharde pad om na een paar honderd meter weer het strand op te rijden. Op dit punt was ook de tweede ravitaillering, maar omdat ik nog voldoende eten bij me had en de bidons nog redelijk gevuld waren ben ik na het pakken van 2 koeken meteen weer door gereden.

De vermoeidheid sloeg natuurlijk bij een ieder toe maar ik merkte dat mijn benen nog relatief goed waren. In de groep van 20 man waar we in reden deden steeds minder mensen kopwerk. Doordat we met de sterkere mannen op de slechte stukken strand gas bleven geven, bleef er uiteindelijk 4 man over waarmee we tot aan Den Helder door reden. Met nog een kilometertje door de duinen was de finish van de tocht bijna bereikt.

Moe maar voldaan konden we gebruik maken van de kleedkamers van de plaatselijke voetbalvereniging. Ondanks de tijdelijk zeer slechte omstandigheden voelde de tocht niet zo heroïsch als ik vooraf had gedacht, maar wellicht worden de verhalen steeds sterker naarmate de tocht langer geleden is net als bij de elfstedentocht. Ik kan in ieder geval zeggen dat ik Hoek van Holland heb gereden en wel de laatste editie!

* UPDATE: Hoek van Holland – Den Helder, blijft bestaan. De organisatie kon het niet over hun hart verkrijgen om met Hoek van Holland – Den Helder te stoppen en heeft besloten om toch door te gaan.
Schrijf je direct in voor onze WielerVoordeel nieuwsbrief!