Menu

Le Marmotte 2017

03 Augustus, 2017

Helemaal gesloopt kom ik boven op Alpe d’huez… het eerste half uur hang ik een beetje gedesillusioneerd op mijn fiets. Van het gekregen eten krijg ik geen hap door me keel. Mijn teamgenoten zijn ook nog niet heel spraakzaam. Na een half uur kunnen we weer lachen maar wat zijn we kapot gegaan vandaag!

Zondagochtend, de wekker gaat weer om 05:00. Ik heb mijn ontbijt de dag ervoor al klaar gezet dus kan snel beginnen met het laden van de nodige voeding. Een grote bak met overnight oats, rozijnen en kaneel. De kleding voor deze dag heb ik ook al klaar gelegd dus na het ontbijt hijs ik me in mijn fietsbroek. Nog steeds in dilemma over de bovenkleding. Wel of geen windjasje? Of toch maar een bodywarmer? Ik kies voor het windjasje, het is nog erg fris en ik verwacht dat het pas later op de dag zonnig wordt. Bovenop de Galibier zal het zeker koud zijn dus met afdalen is het dan wel lekker.

Ik trek de rest aan, armwarmers, zweetshirtje, jersey, schoenen, helm op en we kunnen gaan. Er zijn al een hoop teamgenoten druk in de weer met voorbereiden. We starten allemaal op verschillende tijden dus sommige wens ik veel succes, en zie hun bij de finish!

Ik pak mijn fiets, pomp de bandjes nog even op en rij de berg af (Le Vaujany) waar ons chalet aan staat. Anderen dalen af met de auto en zie ik beneden. De afdaling is nog erg fris in de kortebroek en het kippenvel staat dik op de benen. Beneden aangekomen zie ik mijn teamgenoten. Samen fietsen we naar Le Bourg d’Oisans, een klein half uurtje warm rijden. Om daarna nog 45 minuten stil te staan tot we mogen starten. We starten in de tweede groep. De eerste groep start om 7:00 en wij mogen daarna naar de startboog rijden. Hier haal ik met een teamgenoot al veel renners in door de bochtige straatjes van Le Bourg d’Oisans. Opzwepende muziek klinkt er en dan word het startsein om 7:30 gegeven. Een tocht van 175km met 5000 hoogtemeters om te overwinnen liggen voor me. Het eerste stuk tot aan de Col du Glandon is vlak, in vergelijking met Le Trois Ballons wordt er rustig gestart. Geen full-gas modus hier maar een relaxte start. Eenmaal echt het dorp uit gaat de gashendel wel open en wil ik toch iets verder naar voren. Ik haak aan bij een groepje van team Gorilla, het ziet er qua snelheid veelbelovend uit en de mannen rijden erg hard door. Als we eenmaal bij de Col du Glandon aangekomen zijn, al veel renners ingehaald. Bij het stuwmeer begint het klimmen en daar rijd ik de snelle Gorilla mannen weer voorbij. Bovenop het stuwmeer is het weer een aantal kilometer vlak en dan komen de gorilla’s weer, ik haak aan. Als de Glandon echt begint scheiden onze wegen weer en rijd ik mijn eigen tempo naar boven. Ik heb de hele dag geen Gorilla’s meer gezien!

Col Du Glandon

Met nog zo’n 20 kilometer te gaan kom ik wel in mijn ritme. Vorig jaar heb ik deze klim ook gereden dus ik weet een beetje wat me te wachten staat. Het is erg bewolkt maar ik krijg het toch al warmer dus rits ik mijn windjack open. Onderweg begin ik met het eten van dadels. De klim gaat wel lekker, maar goed, ik ben nu nog fris. Er zitten nog een paar vervelende stukjes aan te komen dus niet te gek doen, zeg ik tegen mezelf.

Een korte afdaling, het water over en gelijk 18%..... deze herinner ik me van vorig jaar. Met zoveel mogelijk snelheid dit steile stuk op. Hier kom ik vrij “makkelijk” overheen en vanaf nu is het met nog een kleine afdaling, een brug over, en nog een steil stuk, goed te doen! Hoe hoger ik kom des te meer wolken ik zie. Uiteindelijk 2km onder de top rijd ik de wolken in. Bovenop de Glandon is er een neutralisatie en word de tijd stil gezet. Hier is ook bevoorrading. Ik vul mijn bidons, een sanitaire stop, ik rits mijn jas weer dicht en begin aan de afdaling. Deze is erg gevaarlijk (vandaar de neutralisatie). Zeker met deze bewolking is het wel oppassen dat ik de haarspeldbochten niet mis. Uiteindelijk is het een heerlijke afdaling, samen met een engelsman rijden we in een mooi tempo naar beneden. Daar bedanken we elkaar, rijden de tijdregistratie mat weer over en de klok begint weer te tikken. Er vormt zich een groepje en vanaf nu is het een glooiende weg richting de voet van de Telegraphe.

De groep is een man of 10 groot en een aantal willen geen trap te veel doen. De anderen willen zo snel mogelijk bij de Telegraphe zijn. Er word wat gekibbeld onder elkaar en uiteindelijk doen de meeste wel een duit in het zakje. Helaas haken er een stuk of 6 af, het groepje werkt gewoon niet goed samen en ik vind mezelf dan ook veel op kop. Ik kijk achterom en zie 3 mannen in een rap tempo naderen. Als ze voorbij razen doe ik wat gas bij en haak ik aan. Dit rijdt tenminste door en ik ben af van de ‘onsportievelingen’. Nu rijd ik even lekker uit de wind. Zo komen we bij een groep van wel 30 renners en hier sluit ik aan. De 3 beulen rijden me net een tandje te hard met de Galibier nog in het vooruitzicht.

De Alpen reus

Aangekomen bij de voet van de Telegraphe maak ik snel een sanitaire stop en spring de fiets weer op. Het bord met 34km till summit beloofd voor een lange tijd druk op de pedalen. De Telegraphe is een erg fijne klim kan ik wel zeggen, heerlijk door de bossen. De uitzichten worden steeds mooier en hier kan ik echt van genieten! Bovenop de Telegraphe aangekomen volgt er een afdaling van een aantal kilometer, even bijkomen. Net buiten Valloire is een bevoorrading, snel de bidons vullen, met een mond vol gedroogde abrikozen gepropt fiets ik snel weer door. Vanaf hier begint de lange weg naar boven, deze wordt er bepaald niet makkelijker op! 7% gemiddeld voor 18km lang. Op zich gaan de eerste paar kilometers wel goed. Een lange licht slingerende weg omhoog.

Dan komt de U bocht waarna ik toch een soort van muur zie, hier gaat de klim in de dubbele cijfers. Vanaf hier is het loodzwaar. Mijn benen beginnen echt pijn te doen, de hoogte en steilte van deze reus begin ik nu echt te voelen. Nog een lange weg ligt er voor me tot de top, wat duurt dit lang! Ik heb geen zin meer om te eten maar druk toch elke 20 minuten wat dadels naar binnen. Gelukkig geeft het me wel energie dus kan ik door blijven trappen. Om me heen hoor ik een hoop gepuf en gehijg. Mijn eigen hartslag wil inmiddels niet meer omhoog. Van de hijgende mensen om me heen hoor ik de laatste 2km niks meer. Ik ben helemaal in mezelf gekeerd en voel mezelf kraken aan alle kanten. Vooral mentaal is het nu erg zwaar. Ik zou graag afstappen, afdalen en me op laten halen. Maar nee ik ga door, door naar boven. Ik moet en zal het halen. Nog een klein stukje. Als ik in de laatste 500 meter opkijk zie ik een teamgenoot die om 07:00 gestart is, dat geeft een goed gevoel! Ik fiets naar hem toe en vraag hoe het gaat. Hetzelfde verhaal als bij mij… gesloopt en we moeten de Alpe d’Huez nog op!

Bovenop de Galibier trek ik snel mijn jas weer aan, vul mijn bidons en eet een paar dadels. We gaan samen de afdaling in. We vormen een groepje met een aantal renners. Op naar het het laatste stuk richting de Alpe d’Huez. Als we de Lautaret zo goed als afgedaald zijn hebben we een omleiding omdat de oorspronkelijke weg is afgesloten. Een stuk met veel glooiing. De groep rijdt pittig door en mijn benen doen echt pijn bij elke aanzet. Gelukkig kan ik als het weer iets naar beneden gaat aansluiten en blijf bij de groep. Onderaan de Lautaret is het nog zo’n 15 kilometer tot aan de finish.

Alpe d’Huez

Ik blijf lekker in het wiel plakken van de anderen renners en samen rijden we naar de voet van de Alpe d’Huez. Als we deze oprijden wensen mijn teamgenoot en ik elkaar succes en beginnen aan de laatste kilometers. Een paar dagen terug reed ik de Huez ook op en dit voelde erg goed. Nu is het echter een hele opgave want die eerste 3 kilometers zijn geen pretje. Langs de kant staan mensen aan te moedigen, dit geeft mij een boost en even lijkt het beter te gaan. De bochten tellen langzaam af. Met nog 9 bochten te gaan is het al een stuk fijner aftellen. Bij bocht 7 vul ik mijn bidons nog maar eens met water want het is warm geworden. De zon is doorgebroken en het zweet loopt langs mijn gezicht naar beneden. De laatste bochten zijn in aantocht en hier wordt het weer steiler. Hier hark ik net als Mollema naar boven volgens mij ;-). Als ik het dorpje Alpe d’Huez inrijd begin ik weer een beetje te glimlachen. Ik heb het gewoon bijna geflikt. Met de laatste meters voor me schakel ik nog een paar tandjes bij en haal zo de finish!

Over de streep ga ik eerst op mijn fiets zitten, even een paar minuutjes bijkomen. Ik haal van de lunchbon mijn eet pakketje op en trek het pakje pasta open. Bah het is zo droog dat ik het bijna niet weg krijg. Na een half bakje stop ik. Ik neem het stukje brood dat er ook al een hele dag ligt. Ik zie een aantal teamgenoten en ga bij hun staan. We zijn allemaal “dood” gegaan vandaag. Eindelijk na een half uur kan ik weer een beetje praten. Eet toch maar het bakkie pasta leeg en drink veel water om het verloren vocht aan te vullen. Langzaam begin ik me weer wat frisser te voelen en het gevoel van ‘nooit weer’, net na het finishen, zakt weer weg. Mijn fietsmaatje komt ook over de finisch (die zat in de laatste startgroep) en ook hij is helemaal gesloopt. Samen halen we onze gouden medaille op. Op mijn brevet d’Or staat een tijd van 7:30:05, als nummer 824e over de streep van de 6292 finishers.

We dalen samen de Alpe d’Huez weer af en via Vilard-Reculas dalen we verder af richting de auto. De klim naar het chalet bij Vaujany slaan we voor vandaag even over, genoeg afgezien! Na een verfrissende douche is het tijd om uit te gaan eten in Bour d’Oisans. Een goed vullende pasta om weer lekker de voorraden aan te vullen die eerder vandaag achter zijn gebleven op de Alpen Cols.

Tot de volgende!

Guy, Eat plants and go on epic rides

Schrijf je direct in voor onze WielerVoordeel nieuwsbrief!